Barwa dźwięku

Gdy szarpniemy strunę gitary wydając dźwięk a i gdy uderzymy w klawisz a fortepianu, to nie widząc instrumentów jesteśmy w stanie powiedzieć, który instrument wydał dany dźwięk. Decyduje o tym barwa dźwięku. W źródłach dźwięku, np. w strunie gitary powstaje fala stojąca, której węzły są na jej końcach.
Gdyby struna drgała tylko w ten jeden sposób, wtedy rozchodzący się dźwięk miałby tylko jedną, najmniejszą częstotliwość – byłby to ton podstawowy. W rzeczywistości w strunie są wzbudzane drgania o częstotliwościach będących wielokrotnościami częstotliwości podstawowej, tzw. tony harmoniczne. Ilość harmonicznych wyższych rzędów ma wpływ na barwę dźwięku. Kolejne wyższe harmoniczne częstotliwości dla struny przedstawia rysunek.

Wiele instrumentów ma pudła rezonansowe, w których powstają fale stojące. Ilość tych fal i ich kształt również woływają na barwę dźwięku.

Za barwę dźwięku jest odpowiedzialna kompozycja różnych częstotliwości uzyskiwanych na drgającej strunie, w drgającym słupie powietrza, w pudle rezonansowym.