Pęd fotonu

Do 1905 roku wydawało się, że pęd jest cechą charakterystyczną dla ciał posiadających masę. Na początku XX wieku (są to początki powstawania teorii kwantów, tzw. mechaniki kwantowej), patrząc na foton w części jeszcze klasycznie, a częściowo już kwantowo Einstein przyjął, że fotonowi poruszającemu się z prędkością c można przypisać klasyczny pęd p = mc. Należy rozumieć to w ten sposób, że foton nie ma masy m, ale w oddziaływaniach z otoczeniem zachowuje się tak jakby miał pęd określony wzorem p = mc. Była dla niego spełniona zasada zachowania pędu określonego wzorem jak poniżej. Patrząc "trochę klasycznie", a "trochę kwantowo", mamy dla fotonu:

Wzór ten wiąże ze sobą korpuskularną właściwość fotonu pęd p z falową jego właściwością, długością fali . Należy zdawać sobie sprawę z tego, że foton w pewnych sytuacjach zachowuje się jak fala (dyfrakcja i interferencja), a w innych jak zbiór pędzących z prędkością światła drobin bez masy (zjawisko fotoelektryczne i Comptona). Nie oczekujmy, że foton jest drobiną albo falą. Jest jednym i drugim jednocześnie, a to jaka jego właściwość ujawni się zależy od rodzaju jego oddziaływań z otoczeniem.