W S T Ę P

"Matematyka operuje wyłącznie zależnościami między pojęciami, nie biorąc pod uwagę ich związku z doświadczeniem. Fizyka także ma do czynienia z pojęciami matematycznymi, jednakże pojęcia te nabierają fizycznej treści tylko w tym przypadku, kiedy ich związek z obiektami doświadczenia jest dokładnie określony. I tak w szczególności jest z pojęciami przestrzeni, czasu i ruchu" (A.Einstein, Essence of the Theory of Relativity, American People Encyclopedia, tom XVI, Chicago 1949. Tłum. M. Bogusławska).

Szczególna Teoria Względności (STW) jest teorią, przestrzeni, czasu i ruchu.

STW dotyczy tych trzech podstawowych pojęć, które bezwiednie kształtujemy w swojej wyobraźni od najmłodszych lat.

Albert Einstein (1879-1955) pokazał nam, że ukształtowane przez codzienne doświadczenie nasze poglądy na ruch, przestrzeń i czas nie są wystarczające do opisu rzeczywistości dziejącej się wokół nas.

To Albert Einstein zakwestionował nasze poglądy, wydawałoby się oczywiste i nie podlegające dyskusji, na kwestie ruchu, przestrzeni i czasu. To On pokazał jak nasze codzienne doświadczenie jest ograniczone.

Bez znajomości STW i Ogólnej Teorii Względności (OTW) Alberta Einsteina nie byłoby możliwe skonstruowanie bomby atomowej, reaktorów jądrowych, cyklotronów przyspieszających cząstki niszczące nowotwory złośliwe, itp.

Nazwa "teoria względności" związana jest z tym, że ruch, z punktu widzenia możliwego doświadczenia, przedstawia się jako ruch jednego ciała względem drugiego. Na przykład ruch samochodu względem drogi lub Ziemi względem Słońca i nieruchomych gwiazd. Ruch nigdy nie jest obserwowany jako "ruch względem przestrzeni", inaczej mówiąc, jako "ruch absolutny". "Zasada względności" w najszerszym rozumieniu opiera się na następującym stwierdzeniu: „wszystkie zjawiska fizyczne mają taki charakter, że nie dają podstaw do wprowadzenia pojęcia „absolutnego ruchu”...” (A.Einstein, Essence of the Theory of Relativity, American People Encyclopedia, tom XVI, Chicago 1949. Tłum. M. Bogusławska).

Każdy ruch jest względny. Nie może być przestrzeni, w której jest tylko jedno ciało i jego ruch jest badany. Musi istnieć w tej przestrzeni jeszcze drugie ciało, względem którego badamy ruch pierwszego.