II. SZCZEGÓLNA TEORIA WZGLĘDNOŚCI.

Mechanika Newtona dotyczy małych prędkości - takich, z jakimi mamy do czynienia w naszym codziennym życiu. Do połowy XIX wieku (a nawet do jego końca) uważano, że cała fizyka opiera się na równaniach Newtona, a zasada względności Galileusza obowiązuje zawsze. Dopiero rozwój elektrodynamiki w XIX w. zakwestionował ten pogląd. Przekształcenia Galileusza nie zachowywały niezmienniczości równań Maxwella (elektrodynamika). Szczególnie prędkość światła nie stosowała się do prawa składania prędkości wynikającego z przekształceń Galileusza. W STW podstawową rolę odgrywa światło.
Prześledźmy historycznie poznawanie jego natury.

1676r. - Romer w oparciu o obserwacje astronomiczne oblicza prędkość światła
              wykazując po raz pierwszy, że jest ona skończona (wynik był obarczony bardzo
              dużym błędem).
1849r. - Fizeau mierzy prędkość światła w laboratorium podając dokładną jej wartość.
1851r. - Fizeau przeprowadza doświadczenie pokazujące, że światło nie stosuje się do
              klasycznego prawa składania prędkości.
(1856-1873)r. - Prace Maxwella - powstanie teorii elektromagnetyzmu. Z prac tych wynika,
              że przekształcenia Galileusza zmieniają postać równań Maxwella. Powstaje podejrzenie,
              że mechaniczna zasada względności (Galileusza) nie ma zastosowania w elektrodynamice.
1896r. - Odkrycie promieniotwórczości naturalnej. Wśród emitowanych przez ciała
              promieniotwórcze promieni odkryto strumienie elektronów poruszających się z
              prędkościami zbliżonymi do prędkości światła. Po raz pierwszy człowiek mógł badać
              cząstki posiadające masę spoczynkową różną od zera i poruszające się z tak dużym
              prędkościami.
1902r. - Kaufmann bada ruch elektronów emitowanych przez ciała promieniotwórcze i wykazuje,
             że równanie ruchu (druga zasada Newtona) nie opisuje tego ruchu prawidłowo.